Sociale correctie; kans op een betere toekomst

Elke dag opnieuw worden we geconfronteerd met een samenleving die steeds minder samen leeft en waar de geldende normen en waarden steeds vaker een persoonlijk geïnterpreteerd worden in plaats dat het maatschappelijk belang voorop staat. Het lijkt wel of de ‘lijm‘ in onze samenleving aan het oplossen is, alsof het ‘samen leven‘ in de maatschappij stukje bij beetje verdwijnt. Iedereen leeft op zijn persoonlijke eilandje in de maatschappij; hoog en droog, gelukkig en alleen. Toch hoor je iedereen, steeds vaker trouwens, klagen en zagen over de lastige kinderen uit de buurt, nachtlawaai, vandalisme, diefstal, over de losgeslagen jeugd, de stijgende criminaliteit, enzovoorts.

De samenleving leeft niet meer samen maar is een ‘apartleving‘ geworden waarbij het individu voorop staat als belangrijkste persoon. Dat zit toch goed fout als je bedenkt dat we met bijna 7 miljard zielen samen moeten wonen en leven op deze planeet.

Met onze klaagzang kunnen we het probleem wel aanstippen maar nog beter is het probleem effectief aan te pakken met een eeuwenoude maar blijkbaar verloren traditie namelijk ‘sociale correctie‘.

Iedereen is bang geworden en dat is juist de reden waarom het zo misloopt tegenwoordig. Willen we terug naar een samenleving waarin we samen leven, waar we geen schrik moeten hebben voor elkaar, waar we ‘s avonds over straat durven wandelen zonder argwaan te krijgen als er een vreemde figuur ons kruist op het voetpad. Wie zo’n samenleving voor ogen heeft moet beseffen dat het wel een haalbare kaart is, maar dat het doel zeker niet zonder slag of stoot bereikt kan worden; het vereist inspanning en doorzettingsvermogen van iedereen. Wie verandering wil moet daar meestal veel voor over hebben maar ook simpele kleine dingen kunnen het verschil maken. Sociale correctie is dan ook een sleutelwoord als we een betere samenhang willen bekomen tussen alle rassen en soorten.

Wat is sociale correctie dan juist? Het is niet meer of niet minder dan het samen bijsturen van onze kinderen. Het samen voorzien dat onze toekomst op het rechte pad blijft door verantwoordelijkheid te nemen wanneer de ouders hier niet toe in staat zijn.

Als we kinderen die iets mispeuteren op straat hierover zouden aanspreken in plaats van weg te kijken, dan leren ze wanneer iets als onacceptabel gedrag wordt bestempeld en het feit dat ze hierover aangesproken zullen worden. Kinderen zouden niet meer leren dat wangedrag ‘cool’ is omdat hun vriendjes dat zeggen. Bijkomend gevolg is dat ook de interesse in het ‘stoer doen’ zal verminderen want het risico om een opmerking te krijgen wordt te groot, geen enkele jongere wil afgaan omdat hij een opmerking krijgt. Wanneer de kinderen al vroeg leren dat ‘stout’ zijn niet loont, hebben ze dit mee voor hun leven want ‘jong geleerd is oud gedaan

Ik zou hier tientallen voorbeelden kunnen aangeven, maar ik vermoed dat iedereen al wel eens ‘opzij’ heeft gekeken wanneer het niet moest. Iedereen maakt fouten, maar verzaken om andere mensen op het rechte pad te helpen is eigenlijk nog erger dan mensen veroordelen voor hun fouten. Probeer het gewoon, wanneer je een kind iets uit ziet spoken dat niet mag, ongeacht of de ouder van het kind hierop reageert of niet. Let wel steeds op dat je niet te ver gaat, kinderen/dieren slaan is en blijft not-done!

Als iedereen deze taak terug op zich zou nemen, zal het fenomeen ‘hangjongeren’ vanzelf verdwijnen. De buurjongen zal niet meer opgroeien tot een persoon die het normaal vindt om te stelen van zijn familie en omgeving. Het probleem vandaag is dat iedereen opzij kijkt als er iets gebeurt. Juist dit opzij kijken is de grootste fout die onze maatschappij kan maken als we willen dat er iets verandert aan de asociale mentaliteit die we zo verfoeien. Door niet in te grijpen geven we de jongeren een soort van ‘goedkeuring’ voor hun gedrag; “Als niemand iets zegt kan het geen kwaad?!“. Hierdoor zien zij hun gedrag geaccepteerd als normaal, en zullen ze later geen kritiek meer aanvaarden voor zulk gedrag.

We verzaken dus eigenlijk om onze eigen toekomst te beschermen, we negeren onze kans om in te grijpen. Dat is ook de reden waarom de jongere generaties zo’n probleem hebben met respect. We laten ze heel hun jeugd zorgeloos hun gang gaan zonder dat iemand hen wijst op hun fouten. Doordat ze tijdens hun jeugd nooit commentaar hebben gehad, zullen ze later ook geen commentaar pikken van anderen. Het is dus een cirkel die doorbroken moet worden; het verloren respect moet terug gewonnen worden en dat kan volgens mij door consequent jongeren aan te spreken op hun gedrag. Natuurlijk moet deze kritiek ook ondersteund worden door een compliment wanneer de jeugd een goede daad verricht. Doen we dat niet, dan zullen de jongeren de commentaar enkel maar als negatieve kritiek beschouwen en verliest deze zijn effect.

Ik woon zelf aan een park, net aan een hoofdingang. Elke dag passeren er kinderen, al dan niet vergezeld van ouders. Het is soms schrijnend om te zien dat ouders het gedrag van hun eigen kinderen negeren: zo zag ik laatst nog een kind met stenen gooien naar een eekhoorntje. De ouders van dit kind zagen dat maar reageerden niet. Hierop ben ik naar buiten gegaan en heb ik dat kind rechtstreeks aangesproken over het werpen met stenen naar dieren. Ik vroeg dat kind of hij het leuk zou vinden wanneer andere kinderen met stenen naar hem zouden gooien. Onmiddellijk kwamen de ouders van het kind, zeer aangedaan omdat een vreemde met hun kind aan het praten is, naar mij toe. Ik gaf de ouders geen kans om mijn daden als slecht te veroordelen en vroeg aan het kind: “Vind je nu niet dat ik gelijk heb?“. Het kind, hooguit 8 jaar, gaf me onmiddellijk gelijk, waardoor de ouders van het kind de mond gesnoerd werden.

Ik heb toen nog een kort gesprek gehad met die ouders, waarin ik hen dezelfde uitleg gaf over wat ik zei en waarom ik dat zei. Uiteindelijk beloofden ze mij mee te werken aan een betere toekomst door te reageren op fout gedrag in plaats van opzij te kijken.

Wij, gewone mensen, moeten terug leren onze taken binnen de maatschappij op te nemen. We hoeven geen politie te spelen, maar een beetje sociale correctie zou veel problemen kunnen vermijden. We moeten kinderen bewust maken van goed en kwaad, zodat ook zij hun gedrag kunnen aanpassen. Als we niets zeggen, en iedereen maar z’n gangetje laten gaan, krijg je op den duur onhoudbare situaties waarin kinderen geen gezag van ouderen meer tolereren. Vooral in grootsteden zie je de gevolgen zeer duidelijk: het fenomeen hangjongeren bijvoorbeeld.

Dragen we allemaal ons steentje wel bij? Klagen is geen oplossing, mensen bewust maken wel!

Aanvullend kan je deelnemen aan een poll die perfect bij het artikel past:

Heb je al eens iemand aangesproken op zijn of haar gedrag?

  • Ja, ik geef kritiek en complimentjes. (70%, 7 Stemmen)
  • Ja, ik gaf iemand kritiek. (20%, 2 Stemmen)
  • Neen, ik hou zo'n dingen voor mezelf (10%, 1 Stemmen)
  • Ja, ik gaf iemand een compliment. (0%, 0 Stemmen)

Aantal Stemmen: 10

Loading ... Loading ...

Over Michael Bogaerts

Wil je helpen? Neem dan contact op via mail op 'info apenstaart bogy punt be'
Dit bericht is geplaatst in BoGy's Filosofie V2 met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>