De economische crisis is nog maar in zijn aanloop

Het gaat niet goed in de kapitalistische wereld; overal spreekt men van crisissen en bijhorende herstelplannen. Veel economen schreeuwen het dan ook van de daken dat men niet mag stoppen met investeringen te maken om de economie te herstellen. Uiteraard de thuishaven van het kapitalisme, de Verenigde Staten van Amerika, op kop met onder andere het injecteren van miljarden ‘bailout‘ dollars om grootbanken en de auto-industrie te redden. Maar is dat wel allemaal een goed idee? Volgens sommige economen moet de echte crisis nog volgen en hebben we nu tot nu toe nog maar het topje van de ijsberg gezien.

Wie de economische wereld een beetje volgt heeft zeker al eens gehoord van Peter Schiff, één van de meest bekende economen met een ‘kantje’. Al vele jaren voorspelt hij de crisis, ook publiek op tv. Wanneer hij enkele jaren terug voor het eerst sprak over de kredietcrisis waar we nu in zitten werd hij letterlijk uitgelacht. Ook toen hij voorspelde dat de hypotheekmarkt op springen stond en de grootbanken gigantische verliezen zouden lijden werd hij letterlijk uitgelachen op tv.

Vanaf Peter Schiff in 2006 sprak over de aankomende kredietcrisis, was de reactie van de linkse meneer schering en inslag. Later zal blijken dat het lachen deze mensen snel zal vergaan...

Al in 2006, vanaf het moment dat Peter Schiff (rechts in beeld) sprak over de aankomende kredietcrisis, waren reacties zoals de persoon links in beeld vertoont schering en inslag. Later zal blijken dat het lachen deze mensen snel zal vergaan...

Vol ongeloof bombardeerden andere economen, journalisten en tv-presentators Peter Schiff tot de ‘zot van wallstreet‘. Reeds in 2006 gaf Peter het advies om geen aandelen meer te kopen in banken of de automobielindustrie, terwijl anderen juist het advies gaven om gebruik te maken van de ‘exceptioneel lage kostprijs per aandeel’. Deze lage waarden van de aandelen werden door de ‘Wall-Street Specialists’ namelijk omschreven als koopjes zonder risico, een belegging waar je zonder nadenken moet van profiteren. De realiteit was echter dat deze bedrijven op het randje van de afgrond stonden en Peter Schiff had het gezien. Uiteraard handelden de ‘Specialists’ vooral uit eigenbelang, uit angst dat iedereen zijn aandelenportefeuilles zou gaan dumpen wat de aandelenmarkt alleen nog verder in de afgrond zou duwen waardoor hun aandelen uiteindelijk waardeloos zouden worden.

Ondertussen is de crisis hier en net zoals Schiff voorspeld had kan niemand het nog onder stoelen of banken steken dat er iets grondig mis is met de Amerikaanse economie. De omvang van de crisis zo groot dat de ‘Wall Street Specialists’ het niet meer onder stoelen of banken kunnen steken, toch wordt de echte omvang van de crisis nog steeds enorm onderschat volgens Schiff. Volgens Peter is de crisis dan ook nog maar in zijn aanloop en moet de Amerikaanse regering stoppen met bedrijven te ‘redden’ door het toekennen van ‘bailout‘ premies.
Volgens Schiff maken deze bailouts het enkel maar erger, een zinkend schip moet je laten zinken in plaats van snel wat pleisters aan te brengen om het water trager naar binnen te laten lopen; deze pleisters zijn namelijk maar een uitstel van executie en laten de kosten alleen maar oplopen.

De grote depressie, de wereldwijde crisis die in de tweede generatie viel van de twintigste eeuw, zou hernoemd moeten worden volgens Schiff. De crisis die er nu aankomt is namelijk veel omvangrijker, onder andere door de globale economie waardoor geld over de grenzen heen geïnvesteerd kan worden zonder al te veel moeite. Volgens Schiff liggen de kaarten bij deze crisis anders dan bij De Grote Depressie. Onder andere het feit dat Amerika geen producerende industriële grootmacht meer is zal een herstel enorm bemoeilijken. De Amerikanen kopen alleen nog maar; het is een consumptiemaatschappij geworden die alleen maar consumeert zonder zelf nog te produceren. Hierdoor mist het de mogelijkheid om goederen te exporteren; de enige manier om terug geld in de Amerikaanse kassa te brengen.

Tijdens De Grote Depressie kon Amerika dus nog rekenen op het industrialisme; de Verenigde Staten waren in een periode van industriële massaproductie terechtgekomen. Het resultaat hiervan ware de vele goederen en producten die geëxporteerd konden worden om zo stukje bij beetje de Grote Depressie achter hun te laten. Vandaag de dag is Amerika amper nog producent van goederen; op zowat alle producten die je in Amerika kan kopen staat tegenwoordig “Made in China” gedrukt. Hierdoor is er dus een enorme geldstroom van Amerika naar China geweest, toch wilden de Amerikanen nog meer kopen, ondanks dat ze eigenlijk geen geld meer hadden.
Daarop lobbyde de Amerikaanse regering bij de Chinezen om hun eigen arbeiders geen bonussen of opslag te geven maar deze ‘winsten’ terug aan Amerika te lenen om de openstaande kredieten te kunnen betalen. De gewone bevolking werd namelijk ook geconfronteerd met de crisis; zij verloren hun werk (of moesten plots inboeten op hun loon) waardoor ze hun schulden niet meer konden afbetalen. Door de listige manier van werken van de krediet-verkopers kon iedereen zonder vragen een lening of een extra kredietkaart krijgen, of men nu solvabel was of niet.
Deze krediet verkopers, vaak bespot met “The Credit Ninja-Team”, werden door het gewone volk vaak aanzien als ‘redders-in-nood’. Zij verschaften hen namelijk toegang tot meer krediet, waardoor ze hun lopende leningen konden afbetalen met een nieuw krediet. Dat dit een sneeuwballeffect veroorzaakt voor de eindgebruiker werd gewoon klakkeloos genegeerd want winst maken werd steeds belangrijker geächt dan rekening te houden met de situatie van de consument.

Daarbovenop is China juist een land dat al biljoenen dollars heeft geleend aan de Verenigde Staten. Het geld dat Amerikaanse burgers opsouperen via hun kredietkaarten wordt namelijk door China voorgeschoten. Dit geld komt eigenlijk ten goede aan de Chinese arbeider die voor een hongerloon werkt in de fabrieken waar men de spullen voor Amerika maakt. Het is dan ook duidelijk dat de Amerikaanse consument leeft op de nek van de Chinese arbeiders.

Hahaha, er komt helemaal geen crisis! Waar spreken jullie toch over? Het klinkt allemaal als een slechte droom!

Hahaha, er komt helemaal geen crisis! Waar spreken jullie toch over? Het klinkt allemaal als een slechte droom!

Opnieuw heeft Amerika aan China gevraagd om een paar biljoen dollar te lenen om de crisis tegemoet te komen. Deze keer is het echter goed mogelijk dat China eieren voor haar geld kiest en de biljoenen in eigen land houdt. Amerika kan namelijk geen garanties meer geven dat ze het geld kunnen terugbetalen. De Chinezen hebben ook recht op welvaart, ze werken er ontzettend hard voor, dus waarom zouden ze hun geld dan uitlenen? Het is trouwens veel beter voor de Chinese economie als dit geld in eigen land blijft; op deze manier groeit de koopkracht van de Chinezen, ze kunnen dan zelf meer kopen en dit maakt de eigen economie alleen maar sterker.
China zal dus moeten kiezen wat ze met haar geld doet; leent ze opnieuw haar winst uit aan Amerika of beloont ze ditmaal haar eigen inwoners? Het zijn tenslotte zij die ervoor gewerkt hebben.

Over Michael Bogaerts

Wil je helpen? Neem dan contact op via mail op 'info apenstaart bogy punt be'
Dit bericht is geplaatst in Globalisme met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

1 Reactie op De economische crisis is nog maar in zijn aanloop

  1. Het begint hier schreef:

    Tjee, wat een goed artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>